აღიარება – არ აღიარების პოლიტიკა, ვინ ვართ ჩვენ და ვინ გვინდა რომ...

აღიარება – არ აღიარების პოლიტიკა, ვინ ვართ ჩვენ და ვინ გვინდა რომ ვიყოთ?

160
0
SHARE
ngs0_8147

თითოეული ჩვენგანი ყველაფერს ვაკეთებთ იმისათვის, რომ თავი დავიმკვიდროთ ჩვენს გარშემო არსებულ სოციალურ გარემოში, საზოგადოებაში და კონკრეტული პიროვნების პირად ცხოვრებაში. ერთი საკითხია ამას რამდენად ვცდილობთ და მეორე უკვე რამდენად გამოგვდის. საჯარო პოლიტიკის ლექსიკონს თუ დავესესხებით, რა არის ჩვენი input და outcome. წარმატებული პოლიტიკის გატარება აუცილებლად გულისხმობს სასურველ შედეგს. თუმცა აქ ჩნდება ერთი კითხვა, რამდენად რელევანტურია ჩვენი პოლიტიკა იმ პიროვნებებთან რომლებთანაც მისით ვხელმძღვანელობთ? როგორი ადგილი გვიკავია მათთან, დე იურე თუ დე ფაქტო? და ყველაზე მთავარი, ჩვენი გატარებული პოლიტიკიდან წამოსული იმპულსები რამდენად შეეფერება მოლოდინებს და ამ შემთხვევაში როგორია ჩვენი აღიარების პოლიტიკა საკუთარ თავთან? ზიგმუნდ ფროიდი ადამიანის ფსიქოლოგიაში გამოყოფდა სამ ძირითად კომპონენტს, იდი, ეგო და სუპერ ეგო. იდი, ეს არის პრიმიტიული, ცხოველური და ინსტიქტური ელემენტი, რომელიც დაუყონებლივ დაკმაყოფილებას ითხოვს, ამავდროულად ეს არის გარემოსაგან მთლიანად ავტონომიური და იზოლირებული და საკუთარი მიზნების მიღწევაზეა მიმართული. ეგო მოიცავს მეხსიერებას და სინამდვილის შემეცნებას, მის განსჯას. ეგოს აქვს დამცავი მექანიზმის ფუნქცია, რომელიც შუამავლის როლს ასრულებს პრიმიტიულ ინსტიქტურ მოთხოვნებსა და სუპერ ეგოს აკრძალვებს შორის. ხოლო რაც შეეხება სუპერ ეგოს, ის არის დაკავშირებული ეთიკურ ქცევებთან, იგი პასუხს აგებს ადამიანის მიერ გაზიარებულ ქცევით სტანდარტებზე. ეს ყველაფერი რომ გადმოვიტანოთ ჩვენი განხილვის თემასთან, და პარალელი გავავლოთ რა სურათს მივიღებთ? სად გადის ზღვარი ჩვენთან იდს, ეგოს და სუპერ ეგოს შორის, როცა ურთიერთობაში აღიარება- არაღიარების პოლიტიკაზე ვსაუბრობთ? როდესაც გვიყვარს, ჩვენში იდის როლი ჭარბობს. ჩვენ ნაკლებად ვუყურებთ არსებულ რეალობას, ამ შემთხვევაში ეგოს, ნაკლებად შევიმეცნებთ მის ფუნქციებს და მითუმეტეს ნაკლებად ვინტერესდებით იმ ეთიკის პრინციპებით რასაც სუპერ ეგო გვთავაზობს. აქ ვიღებთ სურათს, როდესაც სურვილის ძალა ყველაზე მაღალია და ჩვენ ეს უბრალოდ გვინდა! რამდენად გვაიძულებს ეს “მინდას” სურვილი წავიდეთ ჩვენი პრინციპების წინააღმდეგ, აღვიქვათ ის რეალობა რაც გვაქვს და ის ეთიკის სტანდარტები რაც გვინდოდა რომ გვქონოდა? ვინ ვართ ჩვენ დე იურე თუ დე ფაქტო პერსონა? რას ვაღიარებთ ჩვენს თავთან? ურთიერთობის პოლიტიკა ძალიან რთული ფენომენია განსამარტად. როდესაც ჩვენ ვცდილობთ გავაკეთოთ იმის ანალიზი თუ რა პოლიტიკით ვიხელმძღვანელოთ, აუცილებელია იდის, ამ შემთხვევაში ცხოველური ინსტიქტების ანუ ვნების და ეგოს, ანუ არსებული რეალობის გამიჯვნა ერთმანეთისაგან. იდის როლი დროთა განმავლობაში კლებულობს და გვრჩება ისევ და ისევ რეალობა და ეთიკა. ცნობილი კინოხელოვანი, მწერალი და საზოგადო მოღვაწე ენდი უორჰოლი ამბობდა რომ, “როცა უკვე აღარ გაინტერესებს ის, რაც ცოტა ხნის წინ სიგიჟემდე გინდოდა შენი ყოფილიყო, ის მაშინვე თავისსთავად გივარდება ხელში. პირადი გამოცდილებიდან გამომდინარე ვამბობ, რომ ეს აბსოლიტური აქსიომაა…” რას გულისხმობს ეს სიტყვები? როცა ჩვენ გვინდა ვცდილობთ ამ ინსტიქტების დაკმაყოფილებას, ჩვენი ყველაფერს ვაკეთებთ ამისთვის, მაგრამ როცა უკვე მივიღებთ იმას, ინტერესი გვეკარგება… არ დაფიქრებულხართ რატომ ხდება ესე? რა მოსდის ჩვენს იდს და რას ვიღებთ? შედეგად კი, რამდენად სასურველია არსებული რეალობა და დავუშვით თუ არა შეცდომა როცა ავყევით ამ ინსტიქტებს? ადრე თუ გვიან ხომ ნებისმიერი ურთიერთობის დროს იკლებს ჩვენი ეგო, როცა მივაღწევთ ჩვენს სურვილებს? როგორია ჩვენი აღიარება-არაღიარების პოლიტიკა? მოკლედ რომ ვთქვათ, კარგი პოლიტიკა აუცილებლად გულისხმობს ორივე მხრიდან კარგ მოლაპარაკებებს. მთავარი კი ისაა, რამდენად ხდება ფასისა და ღირებულებების გადანაწილება. შენ შეიძლება დათმო შენი პრინციპები ბოლომდე, გიყვარდეს და აკეთებდე მისთვის ყველაფერს, მაგრამ ამას აუცილებლად უნდა მოსდევდეს სასურველი outcome, სხვაგვარად ავტონომიური რესპუბლიკად შეიძლება ჩამოყალიბდე. დე ფაქტო როლი ურთიერთობაში წამყვანია, თუ შენ არ გაღიარებენ, ოოოოო….. უბრალოდ ძალიან გაგიჭირდება.